سمفونی مات
ســــر بـــه ســـرم مـــیــگـــذارنــد ایـــن ثـــانـــیه هـــا... گویــــی...کســـی...جـــایی...منـــــــــتظرشان اســــــــــت! کمی ارام تر! چیـــزی شـــبیه بــه مـــرگ هـــمین حـــوالی منـــتظرم اســـت...! پ.ن1:بابت غیبتم عذر شدید. پ.ن2:صادقانه ترین لحظات عاشقانه ام را با صداقت تمام به هرزگیت هایت هدیه میکنم! پ.ن3:خوش باشی با او ها... مجبور شدم... مصلحتی بود... پ.ن:ب من نگو نامرد خــــــــوش بخــــــتیـــت ارزومـــه حـــــــتی با مــــن نباشـــــی حتـــــــی از خـــاطره هـــامـــون جــــدا شــــــــــــــی پ.ن1:نـــــــمیدونم چـــــرا انـــــقدر روم تاثــــیر گـــذاشت...با اینــــکه خیلیــا بهم گفته بودن پ.ن2:اشک تو چشامــــــه .......................................................................................................................... پ.ن3:به قول آتی در حال پوست انداختنم.ی حسی دارم که باید کمش کنم با اینکه روز به روز داره بیشتر میشه پ.ن4:بر خلاف میلم پ.ن5:شــــــایدم نکنــــــــم 1390/10/24 پرِ عشق...هیجان...استرس...ترس...عشق...عشق...عشق...عشق و عشـــق ماندگار شد پ.ن:خواهانیم که از سالِ دیگر این روز را تعطیلی رسمی اعلام نمایند. بارمــــو بســــــتم دارم میـــــرم نگام نمیکنـــــی نمیگـــــی نـــــرو...مــــیمیــــرم نمیگـــی قربـــــونِ خندهاتـــــ فـــدایِ اشـــکاتـــ نرو... نرو دلم تــــنگ میشـــه واســـه چشـــمای قشــــنگــــــت* واســــه اونـــ دردِدلـــــا حرفایِ یِ رنـــــــگـــــت شکایتــــی نیـــــست عزیزم نمیخـــــوام بغضِ گلـــــوم پارهـ بشــــه امــا بازم اشکـــــ میریزم... نـــه واسه تو...نــــه واسه من...نــــه واسه ما واســـــه تمــــــوم عاشقــــا واســــه همه اونایـــــی که... گریــــه میکـــردن بی صــــدا هیچی نگـــــو... خودم میـــرم...من میدونــــم اضافیم من میدونم بیــــنِ تموم عاشقــــا ناقابلــــم هیچیم! اما بهــــم یِ قول بده اگه یِ روزی چشمِ تو... که اســــمون عمرمه به هر دلیل بارونی شـــــد اگــــر کســی نبـــود که تــــو ســر رویِ شونــــش نزاری... حس کنی من کنارتـــــم مث همیـــــشه باهاتــم امـــــا نـــه ایـــن خواهشـــِ بزرگــیِ فقــــط بگـــــو یــــادش بخـــــیر همین یِ جمله کافـــــیه *:در این قسمت شاعر به خودش حال داد پ.ن1:کپی نگردد نـ ــه که بگـــ ــم گـــ ـله دارم... نـــ ـه نـ ــه که بگـــ ـــم خســ ــتم...نـــــ ـه نـ ــه که بگـــ ـــم میخوامـــ ــــت...نــــ ـه نــ ـه که بگــــ ــم برگـــ ـــــرد...نـــ ـه نــ ـه که بگــ ـــم...نه لیافت نداری هیچی واست بگـــــــ ـم نـــــ ه پ.ن1:هیچــ ـی نـ ـداری امــ ا مــ نِ گـــ ــ ـاو با ایـنـ ـکه... هـــ ـنوزم میخـوامـ ـت نمیــــــــ ـــــ ــــــفهمـــــــــم نــــــــــ ــــــــ ــه؟ پ.ن2:کـ ــــــــــــــه کـ ـــــــــــــــــــه پ.ن4:مخاطب؟نـــــــــــ ـــــه پ.ن3:خیلی وقته دلم میخواد زل بزنم تو چشات هیچی نگم...هیچی نگی...تف کنم تو صورتت و از رو همه چی رد بشم مدتــــــــــی ست صاحـــــــب ایـــــــن وبـــــــلاگـــــ در را از تـــــــو فقــــــــل میکنــــد . . . دوست نوشت1:he WILL come دوست نوشت2:dont worry about him هـــــنگام که نه مــــاهِ دیگر مانده بود به چـــــهاردهِ ماه... هـــــنگام که چند ســـــتاره ای بیش نمـــــانده بـــــود به قدِ قامتـــــ صبح امدم تا دوره کنم این جاده های طـــــویل را که هیـــــچ گاه هیچ مسافری را به مقصد نرسانده...امدم تا صدای باشم برای دوباری نشنیدنــــ آن روز ها خاطره ی باران بودم که از ذهن آســـــمان پاک شده بود... از آن پس مادرم دعای باران را به نامِ من خوانــــــــــد... چندین سال گذشــــــــت...و تن تردِ هیچ ترانه ای هیـــــــچ گاه از پسین پنجره ام طلوع نکرد... ای زمین... این چند سالِ سرگشتگی ام را... ابتدا و آخرین ارزو هایم را... چشم هایی که یادگار همه ی ندیده هاست... دستانی که بوی دستان نگرفته را میدهد... و همه یِ افکارِ محالِ کودکی ام را... به تو میسپارم... و خواب را میگذارم برای شما...تا مرگ برای همیشه مرا به خود ببرد و دراز میکنم پاهایم را از گلیــــــمِ دنیا و دراز تر میکنم دستانــــــــم را از باغِ شهر اینجا آنجا نبود که میخـــــــــــواستم... جایی که علم به فلســـــــفه ی عشق رسیده باشد... نمیدانم کجا پیدایش کنـــــــم دستواره ی را که دستگیرم باشد... راستی...هی زمین آری تو ای زمین...به واســـــطه ی همین بر جا مانده ای هنوز... همیشه همین طور بوده...یکــــــــتی رفته تا دیگری بیاید مثل تناسبِ موزون فصــــل ها. و این مردمانِ مجهـــــول که یک جور بی صدا و بی تکلم میفهمانند که هی آقا... تویی که سر به هــــــــوا و عاشق زیسته ای تا به امروز.. بی اینکه بدانی حتــــــــــی شمارش معکوس شروع شده است. آری تمام راز سفر در هــــــتمین نکته پنهان است ... باید این واژه ی بی زبان ســـــر انجامی داشته باشد...اصلا گورِ بابای اسمان هم کرده که نه درست میبارد و نه میگــــــــــذارد ما بباریم...خیالی نیست من همینطور خواهم نوشت...بـــــــــــی خوصله...دلتنگ...خسته و خواب الود...مضطرب از ایــــــــــن مجهــــــول از این همه سوال و سرگردان و از این ادم هایِ بی دلیل که میدانم روزی تمام میشونــــــــــــــــــــد و تمام میشـــــوی و تام میــــــشوم راستـــــی مادرم... گفتی نشانه و حالا بیا ببین... از اسمان ابانِ این شهر اشکی میبارد بی تـــــاب تولد نوشت1: پیشی پیش هپی برث دِی تو می 
